Het mag


De vrouw slaat haar ogen op en ziet Kitty. Ze knikt.
“Mooie uh,” zegt ze.
Kitty wijst naar de strik op haar hoofd. De vrouw knikt weer.
Kitty wijst naar haar neus en de vrouw schudt haar hoofd.
Kitty zwiert met haar rok en de vrouw knikt.
“Hehè,” lacht ze en ze tilt haar hand iets op. Kitty pakt haar hand en aait deze. “Hehè,” lacht de vrouw. Ze begint te neuriën. Het is een melodietje van verschillende kinderliedjes door elkaar.
“Ga nu maar gauw naar huis,” zegt de vrouw na een poos.
Kitty staat op de gang. In de woonkamer zingt de vrouw, ‘de zilvervloot.’
In een andere kamer negeert een vrouw Kitty nadrukkelijk. Na een poos loopt Kitty naar haar toe.
“Mag ik u een hand geven?” vraagt Kitty.
De vrouw kijkt naar de uitgestoken hand.
“Ja dat mag,” zegt ze dan en ze geeft de hare. “Ik weet niet wie je bent maar ik heb wel eens van je gehoord,” zegt ze.
“O, dan weet je al dat ik muziek kom maken,” zegt Kitty. “Vind je het leuk als ik voor je speel?”
Ze denkt er over na. “Ja, dat vind ik leuk,” zegt ze.
Na een paar zinnen van het lied valt de vrouw in.
“Mooi hoor,” zegt de vrouw. “En weet je waarom het mooi is? Omdat wij Hollander zijn!”
Kitty en de vrouw zingen nog wat liedjes met elkaar. Ook ‘Hoeperdepoep’ valt in de smaak. “Want wij willen vreugde!” zegt ze. “Freude!”
De vrouw gebruikt bij het zingen voornamelijk Duitse woorden. Dan neemt Kitty afscheid.
“Du sollst wieder kommen!” zegt de vrouw. “Auf wiedersehen!”
“Het is je gelukt!” zegt de zuster als Kitty vertrekt.

Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *