Kritisch


Impressie van een bezoek van contactclown Kitty aan ouderen met dementie in een verpleeghuis.
“Goe-ta! Goe-ta!” roept de vrouw die in bed ligt. Ze kijkt naar het plafond.
“Goedemorgen,” zegt Kitty en fatsoeneert de haren van de vrouw. “Ik zorg dat je er mooi uitziet en dan ga ik zingen voor jou.”
“Goe-ta! Goe-ta!” roept de vrouw.
Kitty zingt voor haar en na het liedje pakt de vrouw Kitty’s hand en legt die op haar borst.
“Dag mooie vrouw,” zegt Kitty maar de vrouw is weer verdiept in haar plafond.
“Mag ik bij je komen zitten?” vraagt Kitty aan een andere vrouw.
“Van mij wel,” zegt de vrouw, “maar van de anderen weet ik het niet.”
“Ik wilde het aan de baas vragen,” zegt Kitty, “maar die is nergens te bekennen. Zit die soms in de koelkast?”
“Ja,” zegt de vrouw. “Of in de koektrommel.”
“Ik ga muziek voor je maken,” zegt Kitty.
“O, dat vind ik heel mooi,” zegt de vrouw.
“Maar eerst heb ik wat water nodig,” zegt Kitty.
“Daar zit de kruidenier,” zegt de vrouw en wijst naar de keuken.
Kitty haalt een glas water en roept: “het is niet druk, ik ben meteen aan de beurt!”
“Dat is ’s middags wel anders,” zegt de vrouw. “Dan is het daar vol.”
Kitty speelt een liedje. Na afloop kijkt de vrouw haar met een getuit mondje aan.
“Was het niet mooi?” vraagt Kitty.
“Niet echt,” zegt de vrouw. “Ik ben kritisch. Het moet wat vrolijker.”
Kitty speelt een vrolijk liedje. De vrouw klapt.
“Jij mag weer eens komen,” zegt ze.

Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *